شاخهء انبه با ميوه مىنمايد . اگر برگ و گل را ساييده و در آب خيس كرده و مخلوط نمايند ، مضمضه با اين آب مقوى دندان و لثه و محكم‌كنندهء آنهاست . پاشيدن خاكستر چوب و گردبرگ آن براى جلوگيرى از خونريزى مفيد است و دود كردن برگ خشك آن در چپق يا سيگار براى دفع بادهاى كليه نافع است و همچنين دود كردن پوست خشك درخت انبه نيز همين خاصيت را دارد . ماليدن آب برگهاى جوان انبه و همچنين ماليدن روغن انبه يعنى روغنى كه در آن پوست انبهء خام در آفتاب پرورده شده باشد ، براى درازى و سياهى مو و جلوگيرى از ريزش مو مفيد است . در بعضى از موارد قنادها از مغز هستهء انبه به جاى مغز بادام شيرين استفاده مىنمايند . معمولا قبل از خوردن ميوهء رسيدهء انبه بايد ريشه‌هاى آن را قطع كرد و به علاوه قسمت سر آن را كه شيرابه يا لاتكس دارد ، بريده و پس از آن بخورند ، هرچه ميوه بيشتر رسيده باشد مقدار شيرابهء آن كه متقرّح و مجروح‌كنندهء پوست و فوق‌العاده گرم است ، كمتر مىشود .